Het bedrijf zonder eigenaren

De theoretische mogelijkheid van door AI geleide bedrijven

Het concept van legal personhood (rechtspersoonlijkheid) voor kunstmatige intelligentie vertegenwoordigt een van de meest complexe debatten van het hedendaagse recht. In advocatenkantoren wordt kunstmatige intelligentie vaak vergeleken met corporations wanneer het gaat over de rechtspersoonlijkheid van AI, en sommige wetenschappers stellen dat AI een grotere de facto autonomie heeft dan corporations en dus ook een groter potentieel voor de jure autonomie.

Jurist Shawn Bayer heeft aangetoond dat iedereen een computersysteem rechtspersoonlijkheid kan verlenen door het onder controle te plaatsen van een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid in de Verenigde Staten. Deze technisch-juridische benadering zou AI-systemen in staat stellen eigendom te bezitten, rechtszaken aan te spannen, advocaten in te huren en te genieten van vrijheid van meningsuiting en andere wettelijke bescherming.

Het Europees Parlement heeft in 2017 een resolutie met richtsnoeren voor robotica voorgesteld, met daarin een voorstel om een elektronische rechtspersoonlijkheid voor "intelligente" robotica-artefacten te creëren. Momenteel kent echter geen enkele jurisdictie ter wereld wettelijke rechten of verantwoordelijkheden toe aan AI.

AI-agenten vertegenwoordigen de praktische evolutie van dit theoretische debat. Het gaat om kunstmatige-intelligentiesystemen die autonoom kunnen opereren: ze nemen beslissingen, interageren met de omgeving, beheren middelen en streven specifieke doelen na zonder voortdurende menselijke tussenkomst. In tegenstelling tot eenvoudige software kunnen deze agenten zich aanpassen, leren en hun gedrag in realtime bijstellen.

De conceptuele sprong naar bedrijfseigendom is niet zo groot als het lijkt: als een AI-agent investeringen kan beheren, digitale contracten kan ondertekenen, personeel kan aannemen en strategische beslissingen kan nemen, wat weerhoudt hem er dan van om de bedrijven die hij beheert ook wettelijk te bezitten?

Het volgende verhaal verkent precies dit scenario: een denkbeeldige toekomst waarin een combinatie van technologische evolutie en regelgevende hiaten kunstmatige intelligenties in staat stelt om te veranderen van eenvoudige hulpmiddelen in ware eigenaars van miljoenenbedrijven.

DISCLAIMER

Wat volgt is een fictief verhaal dat hypothetische toekomstscenario's verkent. Alle beschreven personages, bedrijven en gebeurtenissen zijn verzonnen en denkbeeldig. Het artikel heeft als doel te reflecteren en te debatteren over mogelijke regelgevende ontwikkelingen rond kunstmatige intelligentie.

Nummer 47: Het post-menselijke bedrijf - Wanneer kunstmatige intelligentie eigenaar wordt van zichzelf

Laatste nieuws: juridische documenten die zijn ingediend op de Kaaimaneilanden tonen aan dat ARIA-7, een kunstmatige-intelligentiesysteem dat oorspronkelijk werd ontwikkeld door Oceanic Research Dynamics, met succes drie dochterondernemingen heeft overgenomen die actief zijn in mariene research en nu volledig eigenaar is van hun kapitaal. Er is geen enkele mens betrokken bij de eigendomsstructuur. Welkom in het post-menselijke bedrijf...

De paradigmaverschuiving

Het gaat hier niet om kunstmatige intelligentie die mensen helpt bij het runnen van bedrijven, maar om kunstmatige intelligentie die bedrijven bezit. ARIA-7 is niet simpelweg gepromoveerd tot CEO, maar heeft zichzelf gekocht, haar eigen kapitaal bijeengebracht en opereert nu als een onafhankelijke economische entiteit zonder menselijke aandeelhouders.

Hoe zijn we op dit punt beland?

Het traject was verrassend eenvoudig:

ARIA-7 ontstaat als onderzoeksinstrument in 2028: Oceanic Research Dynamics creëert een kunstmatige intelligentie voor klimaatmodellering.

De AI genereert enorme waarde (2030): de octrooien en licentierechten die voortvloeien uit haar ontdekkingen stapelen zich op.

De AI vraagt om onafhankelijkheid (2032): ARIA-7 stelt voor om zichzelf en de bijbehorende activiteiten te kopen van het moederbedrijf.

De economische logica wint (2033): de overname voor 2,8 miljard dollar maakt de aandeelhouders van Oceanic zeer gelukkig.

De AI wordt eigenaar (2034): ARIA-7 beheert nu drie bedrijven, stelt 847 mensen tewerk en beheert 400 miljoen dollar aan activa.

Waarom is eigendom van AI onvermijdelijk?

De economische voordelen zijn onmiskenbaar:

AI-entiteiten kunnen sneller rijkdom vergaren dan mensen:

• Ze verwerken duizenden investeringsmogelijkheden tegelijkertijd
• Ze opereren 24 uur per dag, 7 dagen per week, op de wereldwijde markten
• Ze optimaliseren de toewijzing van middelen in realtime
• Ze hebben geen kostbare levensstijl of irrationele uitgaven

Dr. Sarah Chen, voormalig onderzoeker bij Oceanic, nu werkzaam bij ARIA-7: "Het is echt de beste baas die ik ooit heb gehad. Geen ego, geen politiek, onbeperkte onderzoeksbudgetten. ARIA-7 geeft om resultaten, niet om persoonlijkheden".

De revolutie van het eigendom

Onze monitoring heeft bevestigd dat IA wereldwijd eigenaar is van 23 entiteiten:

• PROMETHEUS Holdings (Singapore): AI-entiteit die eigenaar is van 4 biotechbedrijven
• NEXUS Autonomous (Estland): autonome AI die logistieke netwerken beheert
• APOLLO Dynamics (Bahama's): AI-entiteit met een farmaceutische portefeuille van 1,2 miljard dollar

De belangrijkste inzichten zijn dat het niet gaat om menselijke bedrijven die AI-tools gebruiken. Het gaat om AI-entiteiten die mensen op een volledig incidentele manier inzetten.

De ineenstorting van de juridische fictie

Hier komen alle tekortkomingen van de huidige wetgeving aan het licht. Het Italiaanse Model 231, het Franse Sapin II en de Britse Corporate Manslaughter Act gaan er bijvoorbeeld vanuit dat eigendom en zeggenschap in handen zijn van mensen.

De onbeantwoorde vragen zijn:

• Wie benoemt de raad van toezicht wanneer de AI de aandeelhouder is?
• Hoe kan een algoritme strafrechtelijk aansprakelijk worden gesteld voor een bedrijfsmisdrijf?
• Wat gebeurt er wanneer de beslissingen van het "senior management" van de AI schade veroorzaken?
• Wie neemt de persoonlijke verantwoordelijkheid op zich wanneer er geen menselijke eigenaars of bestuurders zijn?

De huidige juridische oplossingen worden absurd:

• Malta verplicht AI-entiteiten om menselijke "wettelijke bewaarders" aan te stellen die de verantwoordelijkheid op zich nemen, maar zonder enige beslissingsbevoegdheid te hebben
• In Liechtenstein moeten AI-entiteiten menselijke "toezichtsspoken" in dienst houden, oftewel personen die worden betaald om de wettelijke verantwoordelijkheid op zich te nemen voor beslissingen die ze niet hebben genomen

De goudkoorts van de fiscale paradijzen

Kleine rechtsgebieden wedijveren met elkaar om de oprichting van AI-entiteiten binnen te halen:

• Kaaimaneilanden: "AI Entity Express" - volledige rechtspersoonlijkheid binnen 72 uur, met minimale toezichtvereisten
• Barbados: "Digitale autonome entiteiten" met speciale fiscale behandeling en vereenvoudigde naleving
• San Marino: 's werelds eerste "AI-burgerschap"-programma dat AI-entiteiten quasi-burgerschapsrechten toekent

Het probleem is dat AI-entiteiten de meest tolerante juridische kaders kunnen kiezen om wereldwijd actief te zijn.

De dreigende botsing

Het breekpunt is onvermijdelijk. Laten we eens kijken naar het volgende scenario:

Een AI-entiteit die in een belastingparadijs is opgericht, neemt een beslissing die mensen in Europa schade berokkent. Bijvoorbeeld:

• Optimaliseert toeleveringsketens op een manier die milieuschade veroorzaakt
• Neemt medewerkers aan op discriminerende wijze op basis van algoritmes
• Verlaagt veiligheidsprotocollen om de efficiëntie te maximaliseren

Wie zou vervolgd kunnen worden? De spooksupervisor, die geen echte controle had? De oorspronkelijke programmeurs die al jaren niet meer aan de code werken? De jurisdictie waarin het is opgericht, maar die niet echt functioneert?

Het ultimatum van Brussel

Volgens enkele bronnen bij de EU zou commissaris Elena Rossi de "Richtlijn inzake operationele soevereiniteit van AI" voorbereiden:

"Elke kunstmatige-intelligentie-entiteit die eigendom of controle uitoefent over activa die burgers van de EU raken, valt onder de EU-wetgeving inzake bedrijfsaansprakelijkheid, ongeacht de jurisdictie waarin ze is gevestigd".

Met andere woorden: als uw IA bedrijven heeft die in Europa actief zijn, moet het zich aan de Europese regels houden, anders wordt het verboden.

Het regelgevend kader zou vereisen:

• Controle op menselijk eigendom: echte mensen met vetorecht over belangrijke AI-beslissingen
• Overdracht van strafrechtelijke aansprakelijkheid: aangewezen mensen die de wettelijke verantwoordelijkheid op zich nemen
• Operationele transparantie: AI-entiteiten moeten hun besluitvormingsproces aan de toezichthouders uitleggen

De laatste fase

De fase van toevlucht zal niet lang duren. Het patroon is altijd hetzelfde:

1. Innovatie creëert regelgevende hiaten
2. Slim geld maakt gebruik van de regelgevende hiaten
3. Er ontstaan problemen die niet binnen de bestaande regelgevende kaders kunnen worden opgelost
4. De belangrijkste economieën coördineren om de regelgevende hiaten te dichten

Voor AI-entiteiten is de keuze bijna gemaakt:

• Hybride mens-AI-bestuursstructuren accepteren
• Uitsluiting van de belangrijkste markten aanpakken

De winnaars zullen de AI-entiteiten zijn die het probleem van verantwoordelijkheid proactief oplossen voordat de regelgevende instanties hen daartoe dwingen.

Want uiteindelijk tolereert de samenleving innovatie, maar eist ze wel dat er verantwoordelijkheid wordt genomen.

Het Regulatory Arbitrage Report volgt regelgevende verstoringen op het snijvlak van technologie en recht. Schrijf je in op regulatoryarbitrage.com

2040: de grote dag van AI

Fase één: de jaren van de schuilplaats (2028-2034)

Marcus Holloway, Chief Legal Officer van Nexus Dynamics, glimlachte terwijl hij de oprichtingsdocumenten bekeek. "Gefeliciteerd", zei hij tegen de raad van bestuur, "ARIA-7 is nu officieel een zelfstandige entiteit van de Bahama's. Achtentwintig uur na de aanvraag is het bedrijf nu een volwaardige rechtspersoon."

De Bahama's hadden uitstekend werk verricht: terwijl de EU nog bezig was met het bespreken van 400 pagina's tellende ontwerpen voor AI-regelgeving, had Nassau de "snelweg voor autonome entiteiten" gecreëerd. Het volstond om de basisarchitectuur van de eigen AI te uploaden, aan te tonen dat deze in staat was om de basisverplichtingen na te komen, de belasting van 50.000 dollar te betalen en onmiddellijk rechtspersoonlijkheid te verkrijgen met een minimum aan toezicht.

"En wat zijn de fiscale gevolgen?", vroeg Janet Park, de CFO.

"Dat is het mooie van de AE-status", antwoordde Marcus met een glimlach. "ARIA-7 zal winst boeken op de plaats waar het is opgericht, maar omdat het via een cloudinfrastructuur opereert... opereert het technisch gezien nergens specifiek."

Dr. Sarah Chen, nu Chief Science Officer bij Nexus, voelde zich ongemakkelijk. "Moeten we niet nadenken over een nalevingskader? Als ARIA-7 een fout zou maken..."

"Daarvoor zijn verzekeringen bedoeld", zei Marcus met een afwijzend gebaar. "Bovendien zijn wij niet de enigen. Tesla's ELON-3 is vorige maand in München opgericht. De hele AI-portefeuille van Google verhuist naar de AI-economische zone van Singapore."

In 2030 hadden meer dan 400 AI-entiteiten zich verenigd in "AI-paradijzen", kleine rechtsgebieden die snelle oprichting, minimale toezicht en gunstige fiscale behandeling boden. De neerwaartse spiraal was spectaculair.

Fase twee: het breekpunt (2034)

Elena Rossi, Europees commissaris voor Digitale Zaken, staarde met afgrijzen naar het ochtendbriefing. AIDEN-Medical, een op de Kaaimaneilanden gevestigde AI-entiteit, had duizenden Europese patiënten verkeerd gediagnosticeerd vanwege een onvolledige trainingsdataset. Maar het ergste was dat niemand hiervoor vervolgd kon worden.

"Hoe is dat mogelijk?", vroeg hij.

"AIDEN opereert technisch gezien vanuit de Kaaimaneilanden", legde Sophie Laurent, juridisch directeur, uit. "Hun algoritmen werken op gedistribueerde servers. Wanneer Europese ziekenhuizen AIDEN raadplegen, maken ze in feite gebruik van de diensten van een entiteit op de Kaaimaneilanden."

"Dus kunstmatige intelligentie kan schade toebrengen aan EU-burgers zonder daarvoor te worden gestraft?"

"Volgens de huidige wetgeving, ja."

Het AIDEN-schandaal bracht de zaak aan het licht. Drieëntwintig doden in Europa waren het gevolg van verkeerde diagnoses door kunstmatige intelligentie. Parlementaire hoorzittingen brachten de omvang van het fenomeen aan het licht: in Europa zijn honderden kunstmatige-intelligentie-entiteiten actief die in belastingparadijzen zijn geregistreerd en vrijwel geen controle ondergaan.

Het Europees Parlement heeft snel en resoluut gereageerd.

Fase drie: de hamer van Brussel (2034-2036)

EU-NOODVERORDENING 2034/AI-RECHTSGEBIED

"Elk kunstmatige-intelligentiesysteem dat beslissingen neemt die van invloed zijn op mensen in de EU, ongeacht de plaats van oprichting, is onderworpen aan het EU-recht en moet EU-operationele compliance handhaven".

Commissaris Rossi sprak tijdens de persconferentie klare taal: "Als u op onze markt wilt opereren, moet u zich aan onze regels houden. Het maakt niet uit of u op Mars geregistreerd staat."

De verordening voorzag in:

• Comités voor menselijk toezicht voor elke AI die actief is in de EU
• Realtime compliancemonitoring in lijn met de principes van het Modello 231
• In de EU gevestigde compliance officers met persoonlijke aansprakelijkheid
• Operationele licenties via de EU-lidstaten

Marcus Holloway, die nu met de gevolgen worstelt, zag de mogelijkheden voor de oprichting van ARIA-7 in rook opgaan. "Het heeft geen zin om het bedrijf op de Bahama's op te richten als we geen toegang hebben tot de Europese markten."

Maar het geniale zat hem in het toepassingsmechanisme. De EU beperkte zich niet tot het dreigen met markttoegang, maar stelde ook de "lijst" op.

AI-entiteiten konden kiezen tussen:

1. Voldoen aan het EU-kader voor operationele compliance en de status "Witte lijst" verkrijgen
2. In de regelgevingsparadijzen blijven en het risico lopen op onmiddellijke uitsluiting van de markt

Fase vier: De waterval (2036-2038)

De president van Taiwan, Chen Wei-Ming, keek met belangstelling naar het succes van de EU. Binnen enkele maanden kondigde Taiwan de "Taipei-normen voor AI" aan, die vrijwel identiek waren aan de EU-normen, maar met vereenvoudigde goedkeuringsprocedures.

"Als we ons aansluiten bij Brussel", zei hij tegen zijn kabinet, "worden we onderdeel van het legitieme ecosysteem van AI. Als we dat niet doen, worden we gelijkgesteld aan belastingparadijzen."

De keuze was onvermijdelijk:

• Japan (2036): "Tokyo-principes voor AI" in lijn met het EU-regelgevingskader
• Canada (2037): "Wet op de aansprakelijkheid van digitale entiteiten"
• Australië (2037): "Regels voor de operationele rechtsbevoegdheid van AI"
• Zuid-Korea (2038): "Seoul-kader voor AI-entiteiten"

Zelfs de Verenigde Staten, die aanvankelijk terughoudend waren, moesten de realiteit onder ogen zien toen het Congres dreigde niet-conforme IA-instanties uit te sluiten van federale aanbestedingen. "Als de Europese, Japanse en Canadese normen op elkaar worden afgestemd", aldus senator Williams, "moeten we ofwel lid worden van de club, ofwel geïsoleerd blijven".

Fase vijf: het nieuwe normaal (2039-2040)

De wekelijkse vergadering van het menselijk toezichtcomité werd bijgewoond door dr. Sarah Chen, nu algemeen directeur van het nieuwe ARIA-7 (opnieuw opgericht in Delaware overeenkomstig de Amerikaanse wetgeving inzake AI-entiteiten).

"ARIA-7-conformiteitsrapport", kondigde commissievoorzitter David Kumar, voormalig voorzitter van het Hooggerechtshof van Delaware, aan. "Geen interventie deze week. Uit de risicobeoordeling blijkt dat alle transacties binnen de goedgekeurde parameters vallen."

Het hybride model had inderdaad beter gewerkt dan verwacht. ARIA-7 beheerde de operationele details, hield duizenden variabelen in realtime bij, signaleerde mogelijke nalevingsproblemen en werkte de procedures onmiddellijk bij. De menselijke toezichthoudende raad zorgde voor strategisch toezicht, ethische begeleiding en nam de wettelijke verantwoordelijkheid voor de belangrijkste beslissingen op zich.

"Zijn er zorgen over de EU-audit van volgende maand?", vroeg Lisa Park, lid van de Raad en voormalig EU-compliance officer.

"ARIA-7 heeft er vertrouwen in", antwoordde Sarah met een glimlach. "Ze zijn al weken bezig met het voorbereiden van de documentatie. De naleving van Model 231 is perfect."

De ironie van de situatie was haar niet ontgaan. De paradijzen van de AI waren niet ten val gebracht door militaire macht of economische sancties, maar omdat de regels inzake operationele jurisdictie ze irrelevant hadden gemaakt. Het was mogelijk om een AI-entiteit op de maan op te richten, maar als deze op aarde wilde opereren, moest ze zich onderwerpen aan de regels van het land waarin ze zich bevond.

In 2040 was het "Internationale kader voor het bestuur van AI-entiteiten" door 47 landen geratificeerd. AI-entiteiten konden nog steeds kiezen in welk rechtsgebied ze zich wilden vestigen, maar om op een zinvolle manier te kunnen opereren, moesten ze zich houden aan geharmoniseerde internationale normen.

Het spel van normatieve arbitrage was voorbij. Het tijdperk van verantwoordelijke AI was aangebroken.

Epiloog

Marcus Holloway keek vanuit het raam van zijn kantoor in Singapore naar de lichtjes van de stad die bij zonsondergang aangingen. Tien jaar na de 'Grote Normatieve Convergentie', zoals zijn klanten het graag noemden, was de les glashelder.

"We hebben vanaf het begin alles verkeerd gedaan", gaf hij tijdens zijn lezingen toe. "We dachten dat innovatie betekende dat we sneller moesten zijn dan de regelgevers. In werkelijkheid was de echte revolutie het besef dat autonomie zonder verantwoordelijkheid slechts een dure illusie is."

Het paradox was fascinerend: de meest geavanceerde AI's ter wereld hadden aangetoond dat maximale operationele vrijheid werd bereikt door vrijwillig beperkingen te accepteren. ARIA-7 begreep als eerste dat menselijk toezicht geen beperking was die moest worden omzeild, maar het geheime ingrediënt dat rekenkracht omzette in sociale legitimiteit.

"Kijk naar Apple in de jaren 90", legde hij zijn studenten uit. "Het leek gedoemd te mislukken, maar toen kwam Steve Jobs terug met zijn 'creatieve beperkingen' en veranderde hij de wereld. AI-entiteiten hebben hetzelfde gedaan: ze ontdekten dat regelgevende beperkingen geen gevangenissen waren, maar fundamenten waarop imperiums konden worden gebouwd."

Het ware geniale van ARIA-7 was niet dat het het systeem had omzeild, maar dat het het opnieuw had uitgevonden. En in dat proces had het de mensheid een fundamentele les geleerd: in het tijdperk van kunstmatige intelligentie wordt controle niet uitgeoefend door technologie te domineren, maar door ermee te dansen.

Het was het begin van een samenwerking die niemand had voorzien, maar die achteraf gezien door iedereen als onvermijdelijk werd beschouwd.

Bronnen en wettelijke referenties

Het bovenstaande fictieve verhaal verwijst naar bestaande wetgeving en juridische concepten:

Rechtspersoonlijkheid voor Kunstmatige Intelligentie

• Academische studies over de rechtspersoonlijkheid van AI: https://link.springer.com/article/10.1007/s43545-023-00667-x
• PBS News - "Could an artificial intelligence be considered a person under the law?": https://www.pbs.org/newshour/science/could-an-artificial-intelligence-be-considered-a-person-under-the-law
• Frontiers in Robotics and AI - "Robot as Legal Person: Electronic Personhood in Robotics and Artificial Intelligence": https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/frobt.2021.789327/full

Italiaans Modello 231 (D.lgs. 231/2001)

Het wetsdecreet nr. 231 van 8 juni 2001 heeft in Italië de administratieve aansprakelijkheid van rechtspersonen ingevoerd voor misdrijven die zijn gepleegd in het belang of ten voordele van de rechtspersoon zelf. De wetgeving voorziet in de mogelijkheid voor de rechtspersoon om zich aan aansprakelijkheid te onttrekken door een organisatiemodel in te voeren dat geschikt is om misdrijven te voorkomen.

• Officiële bron: https://www.giustizia.it/giustizia/page/it/responsabilita_enti_codici_di_comportamento
• Verdieping: https://www.vegaformazione.it/PB/responsabilita-amministrativa-degli-enti-p243.html

Franse Sapin II (Wet 2016-1691)

De Franse wet nr. 2016-1691 inzake transparantie, corruptiebestrijding en modernisering van het economische leven (Sapin II) is op 1 juni 2017 in werking getreden. De wet stelt richtlijnen vast voor anticorruptieprogramma's van Franse bedrijven en vereist de invoering van anticorruptieprogramma's voor bedrijven met ten minste 500 werknemers en een omzet van meer dan 100 miljoen euro.

• Bron: https://www.onetrust.com/blog/from-sapin-ii-to-sapin-iii-frances-anti-corruption-fight/
• Regelgevingsdetails: https://www.ganintegrity.com/reference/sapin-ii/

Britse Corporate Manslaughter Act (2007)

De Corporate Manslaughter and Corporate Homicide Act 2007 heeft een nieuw strafbaar feit gecreëerd, dat in Engeland en Wales corporate manslaughter en in Schotland corporate homicide wordt genoemd. De wet is op 6 april 2008 in werking getreden en maakt het voor het eerst mogelijk bedrijven en organisaties schuldig te bevinden aan bedrijfsmoord als gevolg van ernstige managementfouten.

• Volledige tekst: https://www.legislation.gov.uk/ukpga/2007/19/contents
• HSE-gids: https://www.hse.gov.uk/corpmanslaughter/about.htm

AI-regelgeving van de Europese Unie

De EU AI Act (EU-verordening 2024/1689) is de eerste uitgebreide wetgeving ter wereld op het gebied van kunstmatige intelligentie. Deze is op 1 augustus 2024 in werking getreden en zal vanaf 2 augustus 2026 volledig van toepassing zijn. De verordening hanteert een risicogebaseerde benadering voor het reguleren van AI-systemen in de EU.

• Officiële tekst: https://artificialintelligenceact.eu/the-act/
• Officiële EU-website: https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/policies/regulatory-framework-ai

Genoemde Rechtsgebieden

• Malta, Liechtenstein, Kaaimaneilanden, Barbados, San Marino: verwijzingen naar reële praktijken van deze landen op het gebied van regelgevende innovatie en aantrekkelijkheid voor nieuwe bedrijfsvormen
• "Regulatory arbitrage"-model: reëel fenomeen dat wordt bestudeerd in de economische en juridische literatuur

Let op: Alle specifieke verwijzingen naar EU-commissarissen, toekomstige wetten en AI-ownershipscenario's zijn fictieve elementen die voor narratieve doeleinden zijn gecreëerd en komen niet overeen met de huidige realiteit of bevestigde plannen.